‘Dolle’ pret: de Overtoomsehof en Sloten C in het holst van de nacht. Walibi Fright Nights

Op 13 oktober 2012 was het voor cliënten en begeleiders van Trainingshuis De Overtoomsehof de hoogste tijd voor wat vertier. Na alle noeste (trainings)arbeid is een verzetje een welkome afwisseling. Velen keken er dan ook naar uit om de zinnen eens goed te verzetten. Daar onze doelgroep voornamelijk jongelui betreft en de begeleiders de categorie ‘oudere jongeren’ perfect belichaamd, was een bezoekje aan de Keukenhof beslist geen optie. Plaats van bestemming was deze keer Walibi.

Stichting Cornuit was ook dit jaar weer zo vriendelijk ons jaarlijkse tripje te financieren. Vriendelijk dekt ook de lading van onze vorige bestemming  De Efteling. Walibi daarentegen dient in deze ongure tijd van het jaar heel anders gekwalificeerd te worden:  het pretpark in de polder wordt  in het kader van Halloween omgetoverd tot een openluchtspookhuis met als doel de bezoekers de stuipen op het lijf te jagen.

Het waarom blijft enigszins in het ongewisse, maar de animo voor deze trip was aanmerkelijk hoger dit jaar. Het gegeven dat het hier een avondprogramma betreft - een Fright Night in het zonnetje is natuurlijk geen geschikt decor voor een duister schouwspel -kan dit wel eens in de kaart hebben gespeeld. Vermoedelijk vinden vele cliënten het vroege tijdstip van de vorige keer even angstaanjagend als de griezels die hen te wachten stonden (ondergetekende geeft ruiterlijk toe vooral zelf de bibbers te krijgen van vroeg opstaan). Meer voor de hand liggende factoren waren toch vooral de kleinere bus, de afvaardiging van Sloten C, de populariteit van Halloween en de uit de kluiten gewassen achtbanen.

Omstreeks 15.00 uur gingen we richting Flevoland; donkere wolken pakten zich meer en meer samen. Eenmaal aangekomen zorgde het constante miezeren voor doeltreffende doch zeer onaangename, naargeestige weersomstandigheden (ondergetekende beschouwt sinds deze dag de paraplu als één van de beste uitvindingen van de mensheid). Gelukkig liet niemand zich uit het veld slaan, de anticipatie voor het horrorspektakel zorgde voor een opperbeste stemming. Hoogste tijd om het park, op eigen risico weliswaar, te betreden.

De core business van Walibi betreft het geruime aanbod aan duizelingwekkende achtbanen. Wie bij de gedachte aan het met een rotvaart over een stalen rail suizen in een piepklein karretje met alleen een beugel als bescherming al peentjes zweet, wordt vooral geadviseerd thuis te blijven. De meesten van ons lieten zich niet weerhouden door dergelijke gedachten en al spoedig sloten we aan in de rij voor het eerste dollemansritje (ondergetekende vond het vooral spijtig dat achtbanen en paraplu’s niet samen gaan; dat is funest voor je haar).

Dat Walibi en Halloween uitermate goed samengaan was inmiddels wel duidelijk. Achtbanen zijn een license to gil! Het zit klaarblijkelijk in de menselijke aard om te gillen als speenvarkens als de situatie daar om vraagt. Nemen we daarbij in ogenschouw de al minstens sinds de laatste ijstijd durende afwezigheid van natuurlijke predatoren, dan moet de conclusie wel luiden dat achtbanen de menselijke behoefte aan het uitstaan van doodsangsten - op zijn tijd - prima weet te vervullen. Met de strenge veiligheidseisen van tegenwoordig en de spectaculaire vooruitgang op het gebied van de heelkunde van de menselijke ziel is dit bovendien een risicoloze onderneming.

Het succes van allerhande griezels, spookhuizen en het horrorgenre is overduidelijk terug te voeren op dezelfde uitgangspunten. Met angst en beven staan velen in de rij voor het spookhuis, wetend dat ze weldra overgeleverd zullen zijn aan de vele onberekenbare spookhuisbewoners. In elke hoek en spelonk schuilt een potentieel gevaar. Voor mensen met een zwak hart en angstige geest is een dergelijk avontuur geen aanrader. Er werd wat afgegild (ondergetekende, doorgaans de nuchterheid zelf, moet toegeven zich eenmaal te hebben laten verrassen).

Eenmaal buiten zorgen de parttime engerds ervoor dat de spanningsboog onverminderd gespannen blijft. Het geluid van kettingzagen doet de pas van velen versnellen en als Leatherface dan plotseling opduikt is Usain Bolt zijn wereldrecord op de 100 meter dikwijls niet meer geheel zeker. Iconische griezels als Leatherface zijn de sterren van het witte doek die je stiekem wenst te ontmoeten in de hoop dat je het daarna nog kan navertellen. Op het nippertje ontsnappen aan het onheil is een garantie dat het publiek aan je lippen blijft hangen.

De invallende duisternis verhoogt de apocalyptische sfeer. Velen in ons gevolg waren nu op het punt aanbeland dat de minste of geringste aanraking spontane paniek zou veroorzaken. Uiteraard waren er figuren bij die deze taak maar al te graag op zich namen. Gehuld in duisternis is een achtbaanrit nog net even een tikkeltje spectaculairder. Hangend aan een karretje in het holst van de nacht gekatapulteerd worden, doet de adrenaline rijkelijk vloeien. Daarbij dient wel aangetekend te worden dat, afhankelijk van de gilcapaciteiten van je achtbaanritpartner, de kans op gehoorbeschadiging soms angstaanjagender is dan de rit zelf (ondergetekende denkt dan vooral aan een collega met een wel heel opmerkelijk stembereik).

De nacht was de perfecte achtergrond voor de grootste achtbaan van allemaal: Goliath. Dit gevaarte doemt werkelijk op als een gotische kathedraal. De steile klim naar de top is schier eindeloos en eenmaal boven valt het je pas op dat de door de duisternis aan het oog onttrokken proporties van de baan weinig goeds beloven.  Wat volgt is een loodrechte duik in het niets, voor de onwetende niets minder dan het aardse equivalent van de helletocht. Alsof je laatste uur heeft geslagen. Zelfs de meest stoïcijnse mannen gilden als keukenmeiden (nou ja, sommige dan…).

De koude, de nattigheid en de aanslag op de zenuwen hadden tegen middernacht hun tol geëist. Gelukkig bood de warme bus soelaas. Eenmaal thuis ging iedereen vlot weer huiswaarts om onder de wol te kruipen. Het vermoeden rijst dat sommigen wel heel diep onder de wol zijn gekropen… Volgende keer Disneyland? Van de figuren die daar rondlopen schrikt niemand, de kosten echter zijn duidelijk een ander verhaal. Wellicht dat we Stichting Cornuit heel lief moeten aankijken.  

Hartelijke groet,
Nico Nijland

 

BijlageGrootte
P1090627.JPG44.3 KB