Uitje Transit - Center Parcs - april 2014

 Waarom gaan we niet gezellig weekend naar Center Parcs met de hele groep (de jongeren van Cordaan Parkhof Transit)? 
Dit werd het idee, nadat één van onze cliënten met het toffe idee kwam om iets gezelligs te gaan doen met de hele groep van Parkhof Transit. Hij wilde graag naar de buitenlucht, en bij de Eemhof van Center Parcs had je alle keus; een groen bos naast de deur, maar ook een zwembad, bowlingbaan en andere entertainment gelegenheden. Iedereen zou op deze manier lekker kunnen uitrusten en even weg zijn van de dagelijkse sleur. Het plan was gemaakt!
Om de wens en het idee in vervulling te laten gaan, moesten we gaan kijken naar de opties; alles kost geld en dit is er altijd te weinig. Na tevergeefs een aantal fondsen te hebben benaderd, kregen we van Center Parcs wel al een mooie korting.
Toen we bijna de hoop hadden opgegeven, kregen we een tip van een collega om contact te zoeken met Stichting Cornuit. Een mooie aanvraag schrijven, inzenden en wachten maar; spannend na alle andere tevergeefse pogingen.
Een dag later kregen we antwoord dat de aanvraag was ontvangen; nog meer spanning.
Een week later…YES! Het bestuur van Cornuit had onze aanvraag voor een weekendje relaxen besproken en besloten tot toekenning! Nu konden we alles pas echt gaan regelen, want dat was nogal wat; Center Parcs inlichten, vervoer regelen, dagbesteding van cliënten inlichten, planning maken, boodschappen lijst opstellen, en ga zo maar door. Al onze jongeren waren super enthousiast dat het weekendje door zou gaan en keken er naar eigen erg zeggen naar uit. De meesten waren namelijk nog nooit naar zoiets als Center Parcs geweest, of hadden überhaupt al in jaren niet de kans gehad op een leuk uitje te gaan.  
De dag was aangebroken, iedereen (in totaal waren we met zijn 12’en) had zijn tasje klaar en was klaar om te gaan; het wachten op het busje was aangebroken. Ondertussen gingen twee collega’s en ik alvast richting Center Parcs om de sleutels te halen en het huisje te zoeken, zodat de bus met jongeren in één keer goed kon rijden.
Eenmaal aangekomen werd het ‘even aanmelden en sleutels ophalen’ een ietwat langere opgave. We moesten de geboortedata van alle bezoekers op een blaadje schrijven, vóórdat de sleutel kon worden gegeven. Om dit op te lossen belden we onze collega die met de cliënten in de bus was geklommen. Bij de simpele vraag of elke cliënt zijn geboortedatum wou opnoemen, kwam een lastige opdracht. 9 van de 10 waren namelijk in slaap gevallen in de bus; 09:00 ’s ochtends opstaan en dan een busritje maken was toch wel zwaar. Na een paar emmers water konden we de sleutels in ontvangst nemen, vonden we de huisjes en was het wachten op de bus.
Na een kleine 20 minuten en wat communicatie over de route naar het huisje, had de bus het huisje gevonden. Een mooi aanzicht van blije en slapende koppies toen de schuifdeur van de bus open ging. Nu de opgave om alle bagage en boodschappen uit de bus te krijgen. Het was leuk om te zien hoe alle jongeren de moeite namen om hun handen uit de mouwen te steken, zodat ze hun kamer konden gaan bekijken. “Ik neem die kamer, ik slaap bij jou, ik wil een eigen kamer, neem anders je eigen huisje!”. Van tevoren hadden we al besloten om de mannen in het ene huisje en de vrouwen in het andere te laten intrekken. Alles verliep verassend vanzelf en binnen een uurtje was iedereen ingetrokken en aan het lunchen, om zich vervolgens klaar te maken om naar het zwembad te gaan.
Toch nog maar even voetballen en roken met de ene helft, want de andere helft is zich nog aan het make-uppen om te gaan zwemmen.
Nadat één van onze cliënten, met behulp van het visnet van het buurjongentje, de bal uit het water had gevist, gingen we op weg naar het zwembad. Eenmaal aangekomen keken de meesten hun ogen uit; een subtropisch zwemparadijs met verschillende glijbanen! Bijna geen van de cliënten was ooit in zo’n zwembad geweest, dus waar moesten we beginnen? Een leuke middag!
Na het zwemmen en zingen in de kleedhokjes gingen we weer richting het huisje om even te douchen en te koken. Het was de eerste avond aan het dameshuisje om te koken. Met alle boodschappen die we hadden gedaan vóórdat we naar Center Parcs gingen, besloten we een lekkere pasta maken. Onder het eten, gezellig met zijn allen in één huisje, vertelden we dat er reserveringen waren gemaakt om na het eten, 2 uurtjes te gaan bowlen: “aah leuk, gezellig, ehh maar dat kan ik niet hoor, iedereen doet mee!”
Máár 20 minuten te laat aangekomen, spoot iedereen een halve bus verfrisser in zijn bowlingschoenen, paradeerde richting baan en konden we gaan gooien. Ondanks enige gevoelens van onkunde, lukte het iedereen om een mooie worp te doen en plezier te hebben. Omdat we een mooie bijdrage hadden gekregen van Cornuit, konden we de cliënten deze avond bijvoorbeeld voorzien van een drankje en een borrelhapje; dit was toch wel iets wat ons als begeleiders heel blij maakte. We wilden alles zo leuk mogelijk maken voor de cliënten, en dit soort kleine dingen maakten het. Om 23:30 was het toch echt tijd om te stoppen, dus natuurlijk werd er nog 1 bal gegooid buiten de bowlingtijd, zodat “de medewerkers van het bowlingcentrum nog wat te doen hadden en konden werken voor hun geld”. Ook de bowlingbal-baby’s werden weer op hun plek gelegd en tussen de andere ballen en we gingen naar de huisjes.
Het dameshuisje viel al vrij snel in een verdiende nachtrust. In het herenhuisje was het nog lang geen tijd om te slapen; wie als eerste sliep was de lul. Daarnaast was het zonde om de overgebleven pasta van die avond te laten staan, dus pakte alle mannen, rond de klok van half 1, nog een goed bord pasta met saus, om deze te laten zakken onder het genot van een film. De eerste ging naar bed, waarop het symbolische glaasje water over het slapende hoofd werd gegoten, er werd gelachen en om 03:00 iedereen naar bed ging.
De volgende dag was het weer vroeg ochtend; om 08:00 werd het eerste broodje gesmeerd. Alle jongeren stonden in hun eigen tempo op; lekker relaxt, want daar ging het natuurlijk om tijdens dit uitje! Er werd een lekker muziekje op gezet, meegezongen, gedanst en gelachen. Het enige plan van vandaag was om ’s avonds te gaan barbecueën, dus iedereen was vrij om te doen wat hij/zij wou gaan doen. Vanuit ons als begeleiding waren er wel wat ideeën, zodat we niet in verveling kwamen. Zo gingen er een paar cliënten met een begeleidster ‘bootcampen’, een paar gingen zwemmen, een paar bleven thuis badmintonnen en de anderen gingen een ronde door het park lopen. Ondertussen werd het vlees gemarineerd; heerlijk om met Surinamers een weekend weg te gaan en zelf te koken!
In de middag werd er lekker een ijsje gehaald en toch nog wat extra vergeten boodschappen gedaan voor bij het barbecueën. Het was een rustig dagje, waarin iedereen zijn eigen weg ging en zich op zijn plekje voelde. Er heerste een goede groepssfeer en iedereen deed zijn best om het zo te houden. Er werd dan ook veel gelachen en van huisje naar huisje, in en uit gelopen.
In de avond, rozig van het zwemmen, wandelen, badmintonnen, voetballen, bootcampen en beach-tennissen, was het tijd voor de mannen om de barbecue aan te steken. Dit had even tijd nodig, maar gelukkig namen de mannen beurten om hun handjes letterlijk te laten wapperen. Ondertussen werd er door iedereen geholpen om gezellig de tafel buiten te zetten en op te dekken; allemaal lekkers!
Borden vol vlees, bakken vol stokbrood, salades en satésaus werden over en weer gegeven over de overvolle tafel, samen met grappen en grollen. We hadden afgesproken dat ze die avond ook een alcoholisch drankje mochten nuttigen, dus hadden wij voor hen een biertje en een Jillz meegenomen. Alle gezelligheid meegenomen werd er meegezongen met de Surinaamse muziek, waar natuurlijk ook een dansje bij hoorde; iedereen moest dan toch laten zien hoe goed hij/zij kon ‘boeke’. “Ehh, Haha, kijk hem dan, Haha!”
Toen we uitgegeten waren was er haast geen tijd meer om af te ruimen, dus was het overgrote deel bereidt om mee te helpen, omdat we plannen hadden gemaakt om te gaan poolen die avond. Heerlijk om met een zakcentje de vrijheid te hebben om leuke dingen te doen met de jongeren.
Tijdens het poolen was de één nog professioneler dan de ander en kon er zelfs zonder te kijken een bal geraakt worden. Toen de nacht in ging was het weer tijd om richting het huisje te gaan. Groepsgezellig als dat het was moest er gewacht worden op degene die het moeilijk vonden om alweer naar het huisje te gaan, want we konden niet zomaar iemand achterlaten. Mooi om te zien dat ze op elkaar lette.
Deze nacht was het wat levendiger. Omdat er tijdens het barbecueën niet zo veel was gedronken, hadden de meeste nog een drankje over, dus werd er nog gezellig wat gedronken in het huisje van de dames. Het ging over van alles en nog wat, totdat het tijd was om naar het eigen huisje te gaan. Rond een uur of 2 ’s nachts werden de bordjes eten weer overal vandaan getoverd in het herenhuis, waar zij een heus diner bereidde voor zichzelf; vlees werd opgewarmd en eitjes werden gebakken. Er werd geprobeerd dezelfde film als de avond ervoor af te kijken; tevergeefs. “zzzz”.
De laatste volle dag. Voor één van de cliënten begon de dag extra vroeg, want met deze befaamde kok hadden we namelijk afgesproken dat, als wij de spullen zouden halen die hij op een lijstje zette, hij de laatste dag roti zou gaan maken; “mmm”. Om 08:30 stond hij al lekker te marineren en te bakken. De geur van roti en alle kruiden en specerijen die daarbij horen, zou een aandenken zijn aan de groep van Transit, die nog vele weken herinnerd zou worden; de geur daarvan is heerlijk, maar blijft een mooie tijd hangen. “Transit was here!”.
Toen iedereen rustig wakker werd, werden de plannen voor die dag nog eens doorgenomen. Sommige wouden waterfietsen, de andere vissen en weer andere wouden gaan zwemmen. “Nou, dan doen we dat toch!”. Iedereen kon doen wat hij/zij wilde. Ondertussen werden er, al het hele weekend, nog mooie foto’s gemaakt met een echte spiegelreflex camera, door alle professionele fotografen. De camera die we mee hadden genomen was aan het begin namelijk al ontdekt, maar aan het einde vond iedereen toch wel dat hij/zij de mooiste hoeken kon vinden, het best de lichtval kon bepalen en de meest artistieke geest had; prachtig om te zien en te horen.
Na de activiteiten zochten de meeste toch nog even het zwembad op; “dat heb je thuis toch niet, dan moet je er wel gebruik van maken, ik neem er thuis ook één, ik ga volgend weekend weer”. Het enthousiasme was aanstekelijk. Na het eten van een patatje in het zwembad, want dat hoort in een zwembad, vonden de mannen het leuk om te gaan flow-boarden; op een bodyboard een kunstmatige golf op. Ondertussen genoten de dames van een welverdiende massagestoel onder een hitte lamp. Na zelfverkozen ‘pro surfers’ en volkomen soepel te zijn geworden, was het tijd om te gaan eten; “Roti !!!”
Iedereen at zijn buikje voller dan vol, wat maar goed ook was, want dan konden we eindelijk even gaan zitten. Met de gezelligheid van het hele weekend in ons buik, zaten we gezellig aan tafel, buiten of op de bank. De laatste avond was een momentje van gezelligheid en bezinking; “wat hebben we nou eigenlijk allemaal gedaan dit weekend, ik vond het wel gezellig hoor, ik ga niet meer naar huis, pff lekker in mijn eigen bed straks”. Na concretisering, was iedereen het er over eens dat we het toch wel heel gezellig hadden gehad. De jongeren waren ons dankbaar voor het weekend, wat wel heel mooi was om te horen. Daarnaast hen er nog even aan herinnerd dat Cornuit het ons mogelijk heeft gemaakt, waarop ze zeer respectvol en dankbaar reageerden. De avond was gezellig.
“Tijd om naar bed te gaan, morgen vroeg op om op te ruimen!”
Iedereen was snel gepakt en hielp met opruimen. Als verassing maakten wij begeleiders ’s ochtends een lekker ontbijt; “Pannekoeken!, Eeeeh lekkeeeer, ik wil met kaas en spek, mag ik de stroop en de poedersuiker, deze is op!
Een mooie afsluiting van een mooi weekend. (Cornuit, bedankt)
 Uitje Transit – Center Parcs – April 2014
Waarom gaan we niet gezellig weekend naar Center Parcs met de hele groep (de jongeren van Cordaan Parkhof Transit)?
Dit werd het idee, nadat één van onze cliënten met het toffe idee kwam om iets gezelligs te gaan doen met de hele groep van Parkhof Transit. Hij wilde graag naar de buitenlucht, en bij de Eemhof van Center Parcs had je alle keus; een groen bos naast de deur, maar ook een zwembad, bowlingbaan en andere entertainment gelegenheden. Iedereen zou op deze manier lekker kunnen uitrusten en even weg zijn van de dagelijkse sleur. Het plan was gemaakt!
Om de wens en het idee in vervulling te laten gaan, moesten we gaan kijken naar de opties; alles kost geld en dit is er altijd te weinig. Na tevergeefs een aantal fondsen te hebben benaderd, kregen we van Center Parcs wel al een mooie korting.
Toen we bijna de hoop hadden opgegeven, kregen we een tip van een collega om contact te zoeken met Stichting Cornuit. Een mooie aanvraag schrijven, inzenden en wachten maar; spannend na alle andere tevergeefse pogingen.
Een dag later kregen we antwoord dat de aanvraag was ontvangen; nog meer spanning.
Een week later…YES! Het bestuur van Cornuit had onze aanvraag voor een weekendje relaxen besproken en besloten tot toekenning! Nu konden we alles pas echt gaan regelen, want dat was nogal wat; Center Parcs inlichten, vervoer regelen, dagbesteding van cliënten inlichten, planning maken, boodschappen lijst opstellen, en ga zo maar door. Al onze jongeren waren super enthousiast dat het weekendje door zou gaan en keken er naar eigen erg zeggen naar uit. De meesten waren namelijk nog nooit naar zoiets als Center Parcs geweest, of hadden überhaupt al in jaren niet de kans gehad op een leuk uitje te gaan.
De dag was aangebroken, iedereen (in totaal waren we met zijn 12’en) had zijn tasje klaar en was klaar om te gaan; het wachten op het busje was aangebroken. Ondertussen gingen twee collega’s en ik alvast richting Center Parcs om de sleutels te halen en het huisje te zoeken, zodat de bus met jongeren in één keer goed kon rijden.
Eenmaal aangekomen werd het ‘even aanmelden en sleutels ophalen’ een ietwat langere opgave. We moesten de geboortedata van alle bezoekers op een blaadje schrijven, vóórdat de sleutel kon worden gegeven. Om dit op te lossen belden we onze collega die met de cliënten in de bus was geklommen. Bij de simpele vraag of elke cliënt zijn geboortedatum wou opnoemen, kwam een lastige opdracht. 9 van de 10 waren namelijk in slaap gevallen in de bus; 09:00 ’s ochtends opstaan en dan een busritje maken was toch wel zwaar. Na een paar emmers water konden we de sleutels in ontvangst nemen, vonden we de huisjes en was het wachten op de bus.
Na een kleine 20 minuten en wat communicatie over de route naar het huisje, had de bus het huisje gevonden. Een mooi aanzicht van blije en slapende koppies toen de schuifdeur van de bus open ging. Nu de opgave om alle bagage en boodschappen uit de bus te krijgen. Het was leuk om te zien hoe alle jongeren de moeite namen om hun handen uit de mouwen te steken, zodat ze hun kamer konden gaan bekijken. “Ik neem die kamer, ik slaap bij jou, ik wil een eigen kamer, neem anders je eigen huisje!”. Van tevoren hadden we al besloten om de mannen in het ene huisje en de vrouwen in het andere te laten intrekken. Alles verliep verassend vanzelf en binnen een uurtje was iedereen ingetrokken en aan het lunchen, om zich vervolgens klaar te maken om naar het zwembad te gaan.
Toch nog maar even voetballen en roken met de ene helft, want de andere helft is zich nog aan het make-uppen om te gaan zwemmen.
Nadat één van onze cliënten, met behulp van het visnet van het buurjongentje, de bal uit het water had gevist, gingen we op weg naar het zwembad. Eenmaal aangekomen keken de meesten hun ogen uit; een subtropisch zwemparadijs met verschillende glijbanen! Bijna geen van de cliënten was ooit in zo’n zwembad geweest, dus waar moesten we beginnen? Een leuke middag!
Na het zwemmen en zingen in de kleedhokjes gingen we weer richting het huisje om even te douchen en te koken. Het was de eerste avond aan het dameshuisje om te koken. Met alle boodschappen die we hadden gedaan vóórdat we naar Center Parcs gingen, besloten we een lekkere pasta maken. Onder het eten, gezellig met zijn allen in één huisje, vertelden we dat er reserveringen waren gemaakt om na het eten, 2 uurtjes te gaan bowlen: “aah leuk, gezellig, ehh maar dat kan ik niet hoor, iedereen doet mee!”
Máár 20 minuten te laat aangekomen, spoot iedereen een halve bus verfrisser in zijn bowlingschoenen, paradeerde richting baan en konden we gaan gooien. Ondanks enige gevoelens van onkunde, lukte het iedereen om een mooie worp te doen en plezier te hebben. Omdat we een mooie bijdrage hadden gekregen van Cornuit, konden we de cliënten deze avond bijvoorbeeld voorzien van een drankje en een borrelhapje; dit was toch wel iets wat ons als begeleiders heel blij maakte. We wilden alles zo leuk mogelijk maken voor de cliënten, en dit soort kleine dingen maakten het. Om 23:30 was het toch echt tijd om te stoppen, dus natuurlijk werd er nog 1 bal gegooid buiten de bowlingtijd, zodat “de medewerkers van het bowlingcentrum nog wat te doen hadden en konden werken voor hun geld”. Ook de bowlingbal-baby’s werden weer op hun plek gelegd en tussen de andere ballen en we gingen naar de huisjes.
Het dameshuisje viel al vrij snel in een verdiende nachtrust. In het herenhuisje was het nog lang geen tijd om te slapen; wie als eerste sliep was de lul. Daarnaast was het zonde om de overgebleven pasta van die avond te laten staan, dus pakte alle mannen, rond de klok van half 1, nog een goed bord pasta met saus, om deze te laten zakken onder het genot van een film. De eerste ging naar bed, waarop het symbolische glaasje water over het slapende hoofd werd gegoten, er werd gelachen en om 03:00 iedereen naar bed ging.
De volgende dag was het weer vroeg ochtend; om 08:00 werd het eerste broodje gesmeerd. Alle jongeren stonden in hun eigen tempo op; lekker relaxt, want daar ging het natuurlijk om tijdens dit uitje! Er werd een lekker muziekje op gezet, meegezongen, gedanst en gelachen. Het enige plan van vandaag was om ’s avonds te gaan barbecueën, dus iedereen was vrij om te doen wat hij/zij wou gaan doen. Vanuit ons als begeleiding waren er wel wat ideeën, zodat we niet in verveling kwamen. Zo gingen er een paar cliënten met een begeleidster ‘bootcampen’, een paar gingen zwemmen, een paar bleven thuis badmintonnen en de anderen gingen een ronde door het park lopen. Ondertussen werd het vlees gemarineerd; heerlijk om met Surinamers een weekend weg te gaan en zelf te koken!
In de middag werd er lekker een ijsje gehaald en toch nog wat extra vergeten boodschappen gedaan voor bij het barbecueën. Het was een rustig dagje, waarin iedereen zijn eigen weg ging en zich op zijn plekje voelde. Er heerste een goede groepssfeer en iedereen deed zijn best om het zo te houden. Er werd dan ook veel gelachen en van huisje naar huisje, in en uit gelopen.
In de avond, rozig van het zwemmen, wandelen, badmintonnen, voetballen, bootcampen en beach-tennissen, was het tijd voor de mannen om de barbecue aan te steken. Dit had even tijd nodig, maar gelukkig namen de mannen beurten om hun handjes letterlijk te laten wapperen. Ondertussen werd er door iedereen geholpen om gezellig de tafel buiten te zetten en op te dekken; allemaal lekkers!
Borden vol vlees, bakken vol stokbrood, salades en satésaus werden over en weer gegeven over de overvolle tafel, samen met grappen en grollen. We hadden afgesproken dat ze die avond ook een alcoholisch drankje mochten nuttigen, dus hadden wij voor hen een biertje en een Jillz meegenomen. Alle gezelligheid meegenomen werd er meegezongen met de Surinaamse muziek, waar natuurlijk ook een dansje bij hoorde; iedereen moest dan toch laten zien hoe goed hij/zij kon ‘boeke’. “Ehh, Haha, kijk hem dan, Haha!”
Toen we uitgegeten waren was er haast geen tijd meer om af te ruimen, dus was het overgrote deel bereidt om mee te helpen, omdat we plannen hadden gemaakt om te gaan poolen die avond. Heerlijk om met een zakcentje de vrijheid te hebben om leuke dingen te doen met de jongeren.
Tijdens het poolen was de één nog professioneler dan de ander en kon er zelfs zonder te kijken een bal geraakt worden. Toen de nacht in ging was het weer tijd om richting het huisje te gaan. Groepsgezellig als dat het was moest er gewacht worden op degene die het moeilijk vonden om alweer naar het huisje te gaan, want we konden niet zomaar iemand achterlaten. Mooi om te zien dat ze op elkaar lette.
Deze nacht was het wat levendiger. Omdat er tijdens het barbecueën niet zo veel was gedronken, hadden de meeste nog een drankje over, dus werd er nog gezellig wat gedronken in het huisje van de dames. Het ging over van alles en nog wat, totdat het tijd was om naar het eigen huisje te gaan. Rond een uur of 2 ’s nachts werden de bordjes eten weer overal vandaan getoverd in het herenhuis, waar zij een heus diner bereidde voor zichzelf; vlees werd opgewarmd en eitjes werden gebakken. Er werd geprobeerd dezelfde film als de avond ervoor af te kijken; tevergeefs. “zzzz”.
De laatste volle dag. Voor één van de cliënten begon de dag extra vroeg, want met deze befaamde kok hadden we namelijk afgesproken dat, als wij de spullen zouden halen die hij op een lijstje zette, hij de laatste dag roti zou gaan maken; “mmm”. Om 08:30 stond hij al lekker te marineren en te bakken. De geur van roti en alle kruiden en specerijen die daarbij horen, zou een aandenken zijn aan de groep van Transit, die nog vele weken herinnerd zou worden; de geur daarvan is heerlijk, maar blijft een mooie tijd hangen. “Transit was here!”.
Toen iedereen rustig wakker werd, werden de plannen voor die dag nog eens doorgenomen. Sommige wouden waterfietsen, de andere vissen en weer andere wouden gaan zwemmen. “Nou, dan doen we dat toch!”. Iedereen kon doen wat hij/zij wilde. Ondertussen werden er, al het hele weekend, nog mooie foto’s gemaakt met een echte spiegelreflex camera, door alle professionele fotografen. De camera die we mee hadden genomen was aan het begin namelijk al ontdekt, maar aan het einde vond iedereen toch wel dat hij/zij de mooiste hoeken kon vinden, het best de lichtval kon bepalen en de meest artistieke geest had; prachtig om te zien en te horen.
Na de activiteiten zochten de meeste toch nog even het zwembad op; “dat heb je thuis toch niet, dan moet je er wel gebruik van maken, ik neem er thuis ook één, ik ga volgend weekend weer”. Het enthousiasme was aanstekelijk. Na het eten van een patatje in het zwembad, want dat hoort in een zwembad, vonden de mannen het leuk om te gaan flow-boarden; op een bodyboard een kunstmatige golf op. Ondertussen genoten de dames van een welverdiende massagestoel onder een hitte lamp. Na zelfverkozen ‘pro surfers’ en volkomen soepel te zijn geworden, was het tijd om te gaan eten; “Roti !!!”
Iedereen at zijn buikje voller dan vol, wat maar goed ook was, want dan konden we eindelijk even gaan zitten. Met de gezelligheid van het hele weekend in ons buik, zaten we gezellig aan tafel, buiten of op de bank. De laatste avond was een momentje van gezelligheid en bezinking; “wat hebben we nou eigenlijk allemaal gedaan dit weekend, ik vond het wel gezellig hoor, ik ga niet meer naar huis, pff lekker in mijn eigen bed straks”. Na concretisering, was iedereen het er over eens dat we het toch wel heel gezellig hadden gehad. De jongeren waren ons dankbaar voor het weekend, wat wel heel mooi was om te horen. Daarnaast hen er nog even aan herinnerd dat Cornuit het ons mogelijk heeft gemaakt, waarop ze zeer respectvol en dankbaar reageerden. De avond was gezellig.
“Tijd om naar bed te gaan, morgen vroeg op om op te ruimen!”
Iedereen was snel gepakt en hielp met opruimen. Als verassing maakten wij begeleiders ’s ochtends een lekker ontbijt; “Pannekoeken!, Eeeeh lekkeeeer, ik wil met kaas en spek, mag ik de stroop en de poedersuiker, deze is op!
Een mooie afsluiting van een mooi weekend. (Cornuit, bedankt)
Uitje Transit – Center Parcs – April 2014
Waarom gaan we niet gezellig weekend naar Center Parcs met de hele groep (de jongeren van Cordaan Parkhof Transit)?
Dit werd het idee, nadat één van onze cliënten met het toffe idee kwam om iets gezelligs te gaan doen met de hele groep van Parkhof Transit. Hij wilde graag naar de buitenlucht, en bij de Eemhof van Center Parcs had je alle keus; een groen bos naast de deur, maar ook een zwembad, bowlingbaan en andere entertainment gelegenheden. Iedereen zou op deze manier lekker kunnen uitrusten en even weg zijn van de dagelijkse sleur. Het plan was gemaakt!
Om de wens en het idee in vervulling te laten gaan, moesten we gaan kijken naar de opties; alles kost geld en dit is er altijd te weinig. Na tevergeefs een aantal fondsen te hebben benaderd, kregen we van Center Parcs wel al een mooie korting.
Toen we bijna de hoop hadden opgegeven, kregen we een tip van een collega om contact te zoeken met Stichting Cornuit. Een mooie aanvraag schrijven, inzenden en wachten maar; spannend na alle andere tevergeefse pogingen.
Een dag later kregen we antwoord dat de aanvraag was ontvangen; nog meer spanning.
Een week later…YES! Het bestuur van Cornuit had onze aanvraag voor een weekendje relaxen besproken en besloten tot toekenning! Nu konden we alles pas echt gaan regelen, want dat was nogal wat; Center Parcs inlichten, vervoer regelen, dagbesteding van cliënten inlichten, planning maken, boodschappen lijst opstellen, en ga zo maar door. Al onze jongeren waren super enthousiast dat het weekendje door zou gaan en keken er naar eigen erg zeggen naar uit. De meesten waren namelijk nog nooit naar zoiets als Center Parcs geweest, of hadden überhaupt al in jaren niet de kans gehad op een leuk uitje te gaan.
De dag was aangebroken, iedereen (in totaal waren we met zijn 12’en) had zijn tasje klaar en was klaar om te gaan; het wachten op het busje was aangebroken. Ondertussen gingen twee collega’s en ik alvast richting Center Parcs om de sleutels te halen en het huisje te zoeken, zodat de bus met jongeren in één keer goed kon rijden.
Eenmaal aangekomen werd het ‘even aanmelden en sleutels ophalen’ een ietwat langere opgave. We moesten de geboortedata van alle bezoekers op een blaadje schrijven, vóórdat de sleutel kon worden gegeven. Om dit op te lossen belden we onze collega die met de cliënten in de bus was geklommen. Bij de simpele vraag of elke cliënt zijn geboortedatum wou opnoemen, kwam een lastige opdracht. 9 van de 10 waren namelijk in slaap gevallen in de bus; 09:00 ’s ochtends opstaan en dan een busritje maken was toch wel zwaar. Na een paar emmers water konden we de sleutels in ontvangst nemen, vonden we de huisjes en was het wachten op de bus.
Na een kleine 20 minuten en wat communicatie over de route naar het huisje, had de bus het huisje gevonden. Een mooi aanzicht van blije en slapende koppies toen de schuifdeur van de bus open ging. Nu de opgave om alle bagage en boodschappen uit de bus te krijgen. Het was leuk om te zien hoe alle jongeren de moeite namen om hun handen uit de mouwen te steken, zodat ze hun kamer konden gaan bekijken. “Ik neem die kamer, ik slaap bij jou, ik wil een eigen kamer, neem anders je eigen huisje!”. Van tevoren hadden we al besloten om de mannen in het ene huisje en de vrouwen in het andere te laten intrekken. Alles verliep verassend vanzelf en binnen een uurtje was iedereen ingetrokken en aan het lunchen, om zich vervolgens klaar te maken om naar het zwembad te gaan.
Toch nog maar even voetballen en roken met de ene helft, want de andere helft is zich nog aan het make-uppen om te gaan zwemmen.
Nadat één van onze cliënten, met behulp van het visnet van het buurjongentje, de bal uit het water had gevist, gingen we op weg naar het zwembad. Eenmaal aangekomen keken de meesten hun ogen uit; een subtropisch zwemparadijs met verschillende glijbanen! Bijna geen van de cliënten was ooit in zo’n zwembad geweest, dus waar moesten we beginnen? Een leuke middag!
Na het zwemmen en zingen in de kleedhokjes gingen we weer richting het huisje om even te douchen en te koken. Het was de eerste avond aan het dameshuisje om te koken. Met alle boodschappen die we hadden gedaan vóórdat we naar Center Parcs gingen, besloten we een lekkere pasta maken. Onder het eten, gezellig met zijn allen in één huisje, vertelden we dat er reserveringen waren gemaakt om na het eten, 2 uurtjes te gaan bowlen: “aah leuk, gezellig, ehh maar dat kan ik niet hoor, iedereen doet mee!”
Máár 20 minuten te laat aangekomen, spoot iedereen een halve bus verfrisser in zijn bowlingschoenen, paradeerde richting baan en konden we gaan gooien. Ondanks enige gevoelens van onkunde, lukte het iedereen om een mooie worp te doen en plezier te hebben. Omdat we een mooie bijdrage hadden gekregen van Cornuit, konden we de cliënten deze avond bijvoorbeeld voorzien van een drankje en een borrelhapje; dit was toch wel iets wat ons als begeleiders heel blij maakte. We wilden alles zo leuk mogelijk maken voor de cliënten, en dit soort kleine dingen maakten het. Om 23:30 was het toch echt tijd om te stoppen, dus natuurlijk werd er nog 1 bal gegooid buiten de bowlingtijd, zodat “de medewerkers van het bowlingcentrum nog wat te doen hadden en konden werken voor hun geld”. Ook de bowlingbal-baby’s werden weer op hun plek gelegd en tussen de andere ballen en we gingen naar de huisjes.
Het dameshuisje viel al vrij snel in een verdiende nachtrust. In het herenhuisje was het nog lang geen tijd om te slapen; wie als eerste sliep was de lul. Daarnaast was het zonde om de overgebleven pasta van die avond te laten staan, dus pakte alle mannen, rond de klok van half 1, nog een goed bord pasta met saus, om deze te laten zakken onder het genot van een film. De eerste ging naar bed, waarop het symbolische glaasje water over het slapende hoofd werd gegoten, er werd gelachen en om 03:00 iedereen naar bed ging.
De volgende dag was het weer vroeg ochtend; om 08:00 werd het eerste broodje gesmeerd. Alle jongeren stonden in hun eigen tempo op; lekker relaxt, want daar ging het natuurlijk om tijdens dit uitje! Er werd een lekker muziekje op gezet, meegezongen, gedanst en gelachen. Het enige plan van vandaag was om ’s avonds te gaan barbecueën, dus iedereen was vrij om te doen wat hij/zij wou gaan doen. Vanuit ons als begeleiding waren er wel wat ideeën, zodat we niet in verveling kwamen. Zo gingen er een paar cliënten met een begeleidster ‘bootcampen’, een paar gingen zwemmen, een paar bleven thuis badmintonnen en de anderen gingen een ronde door het park lopen. Ondertussen werd het vlees gemarineerd; heerlijk om met Surinamers een weekend weg te gaan en zelf te koken!
In de middag werd er lekker een ijsje gehaald en toch nog wat extra vergeten boodschappen gedaan voor bij het barbecueën. Het was een rustig dagje, waarin iedereen zijn eigen weg ging en zich op zijn plekje voelde. Er heerste een goede groepssfeer en iedereen deed zijn best om het zo te houden. Er werd dan ook veel gelachen en van huisje naar huisje, in en uit gelopen.
In de avond, rozig van het zwemmen, wandelen, badmintonnen, voetballen, bootcampen en beach-tennissen, was het tijd voor de mannen om de barbecue aan te steken. Dit had even tijd nodig, maar gelukkig namen de mannen beurten om hun handjes letterlijk te laten wapperen. Ondertussen werd er door iedereen geholpen om gezellig de tafel buiten te zetten en op te dekken; allemaal lekkers!
Borden vol vlees, bakken vol stokbrood, salades en satésaus werden over en weer gegeven over de overvolle tafel, samen met grappen en grollen. We hadden afgesproken dat ze die avond ook een alcoholisch drankje mochten nuttigen, dus hadden wij voor hen een biertje en een Jillz meegenomen. Alle gezelligheid meegenomen werd er meegezongen met de Surinaamse muziek, waar natuurlijk ook een dansje bij hoorde; iedereen moest dan toch laten zien hoe goed hij/zij kon ‘boeke’. “Ehh, Haha, kijk hem dan, Haha!”
Toen we uitgegeten waren was er haast geen tijd meer om af te ruimen, dus was het overgrote deel bereidt om mee te helpen, omdat we plannen hadden gemaakt om te gaan poolen die avond. Heerlijk om met een zakcentje de vrijheid te hebben om leuke dingen te doen met de jongeren.
Tijdens het poolen was de één nog professioneler dan de ander en kon er zelfs zonder te kijken een bal geraakt worden. Toen de nacht in ging was het weer tijd om richting het huisje te gaan. Groepsgezellig als dat het was moest er gewacht worden op degene die het moeilijk vonden om alweer naar het huisje te gaan, want we konden niet zomaar iemand achterlaten. Mooi om te zien dat ze op elkaar lette.
Deze nacht was het wat levendiger. Omdat er tijdens het barbecueën niet zo veel was gedronken, hadden de meeste nog een drankje over, dus werd er nog gezellig wat gedronken in het huisje van de dames. Het ging over van alles en nog wat, totdat het tijd was om naar het eigen huisje te gaan. Rond een uur of 2 ’s nachts werden de bordjes eten weer overal vandaan getoverd in het herenhuis, waar zij een heus diner bereidde voor zichzelf; vlees werd opgewarmd en eitjes werden gebakken. Er werd geprobeerd dezelfde film als de avond ervoor af te kijken; tevergeefs. “zzzz”.
De laatste volle dag. Voor één van de cliënten begon de dag extra vroeg, want met deze befaamde kok hadden we namelijk afgesproken dat, als wij de spullen zouden halen die hij op een lijstje zette, hij de laatste dag roti zou gaan maken; “mmm”. Om 08:30 stond hij al lekker te marineren en te bakken. De geur van roti en alle kruiden en specerijen die daarbij horen, zou een aandenken zijn aan de groep van Transit, die nog vele weken herinnerd zou worden; de geur daarvan is heerlijk, maar blijft een mooie tijd hangen. “Transit was here!”.
Toen iedereen rustig wakker werd, werden de plannen voor die dag nog eens doorgenomen. Sommige wouden waterfietsen, de andere vissen en weer andere wouden gaan zwemmen. “Nou, dan doen we dat toch!”. Iedereen kon doen wat hij/zij wilde. Ondertussen werden er, al het hele weekend, nog mooie foto’s gemaakt met een echte spiegelreflex camera, door alle professionele fotografen. De camera die we mee hadden genomen was aan het begin namelijk al ontdekt, maar aan het einde vond iedereen toch wel dat hij/zij de mooiste hoeken kon vinden, het best de lichtval kon bepalen en de meest artistieke geest had; prachtig om te zien en te horen.
Na de activiteiten zochten de meeste toch nog even het zwembad op; “dat heb je thuis toch niet, dan moet je er wel gebruik van maken, ik neem er thuis ook één, ik ga volgend weekend weer”. Het enthousiasme was aanstekelijk. Na het eten van een patatje in het zwembad, want dat hoort in een zwembad, vonden de mannen het leuk om te gaan flow-boarden; op een bodyboard een kunstmatige golf op. Ondertussen genoten de dames van een welverdiende massagestoel onder een hitte lamp. Na zelfverkozen ‘pro surfers’ en volkomen soepel te zijn geworden, was het tijd om te gaan eten; “Roti !!!”
Iedereen at zijn buikje voller dan vol, wat maar goed ook was, want dan konden we eindelijk even gaan zitten. Met de gezelligheid van het hele weekend in ons buik, zaten we gezellig aan tafel, buiten of op de bank. De laatste avond was een momentje van gezelligheid en bezinking; “wat hebben we nou eigenlijk allemaal gedaan dit weekend, ik vond het wel gezellig hoor, ik ga niet meer naar huis, pff lekker in mijn eigen bed straks”. Na concretisering, was iedereen het er over eens dat we het toch wel heel gezellig hadden gehad. De jongeren waren ons dankbaar voor het weekend, wat wel heel mooi was om te horen. Daarnaast hen er nog even aan herinnerd dat Cornuit het ons mogelijk heeft gemaakt, waarop ze zeer respectvol en dankbaar reageerden. De avond was gezellig.
“Tijd om naar bed te gaan, morgen vroeg op om op te ruimen!”
Iedereen was snel gepakt en hielp met opruimen. Als verassing maakten wij begeleiders ’s ochtends een lekker ontbijt; “Pannekoeken!, Eeeeh lekkeeeer, ik wil met kaas en spek, mag ik de stroop en de poedersuiker, deze is op!
Een mooie afsluiting van een mooi weekend. (Cornuit, bedankt)